Mijn hulpstuk laat me de wereld zien

Je hebt ze vast wel ’s zien liggen, die leesbrilletjes als hulpstuk bij de kassa in alle kleuren en sterktes. Als Nutsrepen liggen ze voor het grijpen – voor diegene die ze zien liggen natuurlijk. Nooit heb ik aandacht besteed aan deze hulpmiddelen, gewoon omdat ik mezelf er nog veel te jong voor vind. Tot ik er onlangs eentje uit nieuwsgierigheid opzette.

hulpstuk pixabayEr ging een wereld voor me open, een wereld die ik nog kende van een paar jaar geleden. Tegelijkertijd kwam er een dubbel gevoel over me heen. Ik zie er nog steeds uit als een jonge blom, maar klaarblijkelijk denken mijn ogen daar anders over. Inmiddels sta ik de heldere omgeving te bewonderen, tenminste de wereld dichtbij dan, want in de verte blijk ik een blind paard. De letters op de verpakking kan ik gewoon zien zonder te knijpen. ‘Wow’, zeg ik zachtjes.

‘Ja, dat is effe wat anders he?’

hoor ik achter me. Een vrouw, duidelijk een stuk ouder dan ik, neemt mijn verwonderingen waar. ‘Dat krijg je als je boven de 40 komt, neem dat maar van mij aan’. De spontane blonde dame moet gezien haar rimpels allang van zo’n hulpstuk gebruik maken, hij hangt bij haar zelfs aan een koordje om haar nek. ‘Jeetje, ik had werkelijk geen idee’. ‘Meid’, vervolgt ze deskundig, ‘ik ben nu 44 en toen ik er eenmaal zo eentje had wou ik niet meer anders. Maar succes ermee hé wijffie!’. Waarna ze snuffelend verdwijnt in een schap.

Er volgt een tweede schok. Wát? 44? Daar zit ik nog maar twee jaar vandaan! Ik word door anderen altijd veel jonger ingeschat dan mijn werkelijke bouwjaar, waarna zij gechoqueerd zijn dat ik toch echt een veertiger ben.

Die fok is voor mijn imago

dus absoluut geen goed idee. Maar het hulpstuk is wel handig, praktisch, bruikbaar, goedkoop en ook nog eens in mijn sterkte (‘slik, heb ik al +2.5?!’). Ik moet mezelf geen rad voor ogen draaien en reken hem af bij de kassa. Op mijn vrije woensdag is na het hobbyshoppen de verplichte XL-supermarkt de volgende halte. Ik werk braaf het boodschappenlijstje met grote letters af tot ik bij het schap met de koekjes sta. Ze zeggen dat je nooit met een lege maag boodschappen moet doen en wat is dat deze keer waar. De country cookies liggen glimlachend in het vak, de boterkoek ligt te rillen van genot, de cake roept zelfs mijn naam.

Ik zie door de bomen het bos niet meer, dus om mijn hoofdhonger te stillen moet en zal ik een keuze maken. Maar niet voordat ik alle tabellen heb bestudeerd. Ik ben namelijk al jaren verslaafd aan het lezen van etiketten en draai automatisch de informatie op de verpakking naar me toe. Wat zijn die letters nog afgrijselijk klein; heren fabrikanten, kan het wat groter?!

‘Des te ouder je wordt des te langer worden je armen, hé mevrouw?’

Een oudere man ziet mij turen naar de cake. Ik had het zelf nog niet in de gaten maar inderdaad, mijn arm is helemaal gestrekt. Ik draai me naar de man toe en zie ook zo’n ding aan een koordje om z’n nek hangen. O ja, zo eentje heb ik net gekocht! ‘Ja, het zijn tegenwoordig ook zulke kleine lettertjes’, reageer ik schaapachtig. Waarna ik snel m’n rug richting gangpad draai, mezelf breed maak, een greep in m’n tas doe en m’n +2.5 op m’n neus zet. ‘Wow.’ Ik kijk met grote ogen naar de tabellen en geniet van het korte afstand uitzicht. Alhoewel genieten, ik constateer dat de cake wel heel veel calorieën bevat.

Daarbij zie ik helaas niet alleen calorieën

maar ook de rest die op het kabouterlabel staat gepropt. Koolhydraten, transvet, onverzadigd vet, suiker; jakkes, zit dat er allemaal in? Belangrijke gegevens die ik altijd over het hoofd heb gezien. Dat verklaart de kilo’s op de zijtassen. Ben ik eigenlijk wel blij dat ik dit nu zo goed kan lezen? Na vrijwel alle koeken en cakejes te hebben gescreend, maak ik toch de minst slechte keuze met een rol biologische volkoren biskwie.

Thuisgekomen zie ik warempel nogmaals het licht. De versterkende troepen bieden mij een scherpe blik op een wereld waarvan ik onterecht dacht dat ik die al kende. De tv-gids, afstandsbedieningen, gebruiksaanwijzingen, kleine schroefjes in apparaatjes, splinters, ze zijn allemaal onveilig voor me. Dan heb ik het alleen nog maar over bij daglicht, als het donker is is het helemaal een verademing.

Inmiddels hoor ook ik bij de leesbrilletjesgarde, en wel met een hele kekke roze. Thuis is de weerstand behapbaar, maar in het openbaar zal ik het toch ooit onder ogen moeten gaan zien. Maar dat koordje komt er nooit.

 
Mijn up-to-date stamboom

Webinars en Live Overzicht handleidingen Kranten van vroeger
Download gratis de akte checklist

Download gratis de akte checklist

Tip: Zo gebruik je de akte checklist
Blijf op de hoogte

Blijf op de hoogte

Je ontvangt maandelijks nieuwe artikelen


Interessante artikelen

yory