Levenloos aangegeven: de vergeten baby’s in een stamboom
Mijn ouders hebben begin jaren 1950 een levenloos geboren kindje gekregen, en nog krijg ik een brok in mijn keel als ik terugdenk aan de tranen van mijn moeder als ze er over sprak.
Voor altijd verdriet
Al eerder schreef ik over een situatie als er minder dan 9 maanden tussen twee geboortes zit. Maar in het geval van mijn ouders hebben zij ruim 7 jaar gewacht met hun kinderwens, zoveel verdriet hadden ze van hun verlies. Mijn ouders waren hier altijd open over. Maar hoe ze vroeger vertelde hoe die dramatische dag destijds is verlopen, kan ik er nog steeds emotioneel van worden. Gelukkig werd mijn zus Wilma gezond en wel in 1959 geboren, en klopte ik 6 jaar later aan hun deur, dus werd uiteindelijk hun hartenwens alsnog vervuld.
Stopzetting van registratie
Helaas kwam ik erachter dat hier in de archieven niets over te vinden is. Want – in tegenstelling tot de eeuwen daarvoor – werd begin 20e eeuw de registratie van doodgeboren kinderen in de officiële registers stopgezet. Dit gebeurde omdat doodgeboren kinderen formeel niet werden opgenomen in de bevolkingsadministratie. Exacte data over wanneer dit precies is gestopt, zijn moeilijk te vinden, maar het was in ieder geval vóór de invoering van de moderne bevolkingsadministratie in de jaren 1920-1930.
‘Een baby verliezen is als een ster die dooft voordat hij volledig kan stralen.‘
Hervatting registratie levenloze baby’s
Echter is het sinds 3 februari 2019 in Nederland weer mogelijk om doodgeboren kinderen officieel te laten registreren in de Basisregistratie Personen (BRP). Dit initiatief en uiteindelijk wetswijziging, kwam van Kirsten van den Hul, voormalig Tweede Kamerlid van de PvdA. Zij vond het belangrijk dat een doodgeboren baby erkend werd in zijn bestaan. Sindsdien kunnen ouders hun doodgeboren kind officieel laten registreren, ongeacht hoelang geleden de geboorte plaatsvond of hoe ver de zwangerschap gevorderd was.
Het kindje hoort bij het gezin
Alhoewel een levenloos geboren baby geen volledig profiel heeft met een huwelijk en eigen gezin, hoort hij of zij (of onbepaald geslacht, wat hierbij vaak voorkomt), absoluut thuis in de stamboom. Persoonlijk kan ik het niet over m’n hart verkrijgen om een levenloos aangegeven kind niet toe te voegen aan de stamboom, omdat ik er namelijk van overtuigd ben dat dit kleine mensje altijd een deel van gezin is geweest.
Om die reden draag ik dan ook dit artikel op aan de overleden oudere broer of zus die ik nooit heb gehad.
Lees ook
Levenloos aangegeven: de vergeten baby’s in een stamboom
