Ons Dom Dommetje is geen held op de weg

De Romeinen hadden het in hun tijd makkelijk. Lopend of met paard volgden ze gewoon de weg die voor hun lag, ze kwamen er altijd, ze hadden geen dom dommetje nodig.

dom dommetjeAangezien het aantal wegen sindsdien behoorlijk is toegenomen en we zeker geen ridders te paard meer tegenkomen, kochten we voor onze autotrip naar Italië een navigatiedoos.

Onze reis kon via verschillende wegen, dus onze nieuwe aanwinst zou ons wel op de juiste wijzen. Geen gehannes meer met kaarten, geen ruzie, geen gevloek, geen gevraag. Want als ik iemand de weg vraag ben ik nergens meer omdat alle onbelangrijke visuele details bij mij tamelijk afleiden. En daarbij nog de fysieke opvallendheden van de wegweter – gele tanden liggen beter in m’n geheugen dan de aanwijzing dat ik bij de bakker op de hoek linksaf moet.

Bepakt en bezakt toets ik zorgvuldig

de coördinaten in en leg ons lot in Truus’ handen. Al bij de eerste kruising horen we ‘Ga rechts af’. Hier gaan we toch altijd links? Maar we doen wat ze zegt. Aanvankelijk loopt de route door ons nieuwe navi-gadget naar wens. Hoe hebben we ooit zonder gekund? Tot ze op de lange baan in Duitsland lange tijd stilvalt. Te lang stil. Zitten we nog wel goed? Het zou fijn zijn als ze zou laten blijken dat ze nog wakker is. ‘U zit op de goede weg’, of ‘Uw rit verloopt voorspoedig’ zou wel goed zijn voor m’n zelfvertrouwen.

‘Verderop rechtsaf’. Ah, ze is weer wakker. Alhoewel, we zitten op een doorgaande weg ‘immer gerade aus’, zijn we er dan al? We gehoorzamen maar worden direct weer teruggeleid naar de snelweg waar we vandaan kwamen. Ze houdt kennelijk van sightseeing. Geeft niet meid, het is voor jou de eerste keer in het buitenland. Als we te laat komen geven we jou gewoon de schuld.

Soms valt ze een periode in slaap

soms geeft ze aanwijzingen die we toch al zagen aankomen. Maar dan gaat het toch weer mis. We moeten de snelweg weer verlaten waarna ze ons kriskras door verlaten B-wegen leidt. Ze is weer de weg kwijt. Toch is het wel mooi hier, bij de stad vergeleken ziet het hier er uit als de wereld zonder kleren aan. Afgeleid door de schoonheid van buiten vergt de landweg de nodige stuurmanskunst om de koers te handhaven. We zien dat we nog ruim een uur te gaan hebben en dan al op B-wegen? Even later krijgt ze een ingeving en roept luidt op een toon die we nog niet van haar kennen ‘Linksaf, daarna rechtsaf’.

Opeens bevinden we ons op een geitenpad. Dit doet me denken aan een artikel onlangs in de krant waarin een man op een berg zand inreed. Hij had duidelijk meer vertrouwen in zijn Truus Truus dan het bord ‘afgesloten wegens bouwwerkzaamheden’. We rijden achteruit en volgen de weg terug waardoor ze helemaal van slag raakt. Ik heb nog nooit een computer ‘eh’ horen zeggen, dit was de eerste.

Ze is wild aan het herbereken en komt resoluut met ‘Keer om, indien mogelijk’, ‘Ga linksaf, rechtsaf, linksaf’. Ze is zich er nog steeds niet van bewust dat ze het spoor volledig bijster is. Tom had het wel geweten. Hij had ons zonder kleerscheuren bij ons hotel gebracht. Gek genoeg is het altijd een ‘trut’ als ze het fout doet, en ‘hij doet het goed’ als dat zo is.

We zijn op onszelf aangewezen

en beleven avonturen in de avonduren. De weg gaat niet over rozen en we bumpen over de keien. Geïrriteerd constateren we genoeg te hebben van de gekochte intelligentie waarna we onze ouderwetse kaarten tevoorschijn halen. Omdat ik me er niet mee bemoei, word de sfeer in de auto alweer beter. Ondertussen heb ik haar van het raam afgekoppeld en zit met haar te spelen. ‘Wist je dat ze ook Amsterdams kan praten?’. Ik krijg weinig reactie, hij is druk bezig met het volgen van zijn eigen weg. ‘Hey gozer, je moet hier linksaf, hoor!’ ‘Schatje, je bent nog 500 meter van me vandaan’, ‘Hey YOU, to the left HERE!’. Mr. T gaf de doorslag. ‘Zet dat kolere ding even uit als je wilt, ik krijg kamikaze neigingen, ja!’ Oké oké.

Inmiddels weer terug op de hoofdroute

durf ik ons dom dommetje weer wakker te maken. We geven haar nog een kans. Ze schijnt geleerd te hebben van haar fouten want ze wijst ons foutloos de weg. Uiteindelijk klinkt het dankbare ‘Bestemming bereikt’. Ze klinkt net zo opgelucht als wij. Ons hotel aan het Gardameer hadden we met de papieren routebeschrijving ook wel bereikt, maar we wilden haar zelfvertrouwen niet teveel krenken. We hadden er 9 uur en 23 minuten over gedaan, een uur langer omdat ze was geflipt. Maar goed, een slak op de goede weg wint altijd nog van de haas op de verkeerde weg. Daarbij heeft ze ons ook een paar tolwegen laten omzeilen. Als we er nog 238 hadden omzeild, had ze zichzelf terugbetaald.

Wij laten ons voortaan niet meer blind leiden door een ander, maar bepalen liever zelf onze weg. En die oplossing is al zo oud als de weg naar Rome.

Webinars en Live Overzicht handleidingen Kranten van vroeger
Download gratis de akte checklist

Download gratis de akte checklist

Tip: Zo gebruik je de akte checklist
Blijf op de hoogte

Blijf op de hoogte

Je ontvangt maandelijks nieuwe artikelen


Interessante artikelen

yory