Fietstoeren

Al van kinds af aan ben ik opgegroeid met de auto waardoor ik al die fietstoeren meer voor de geitenwollensokken vond.

fietsAls het regende had ik altijd medelijden met deze ‘harde trappers’ en vroeg me telkens af waarom ze niet gewoon een auto kochten. Ik geef toe ik ben verwend, want de fiets als basisvervoermiddel zit niet in m’n genen.

Omdat m’n partner bijna op de fiets is geboren

was hij onlangs toe aan een nieuwe. Mijn solidariteit is groot dus kwamen er twee nieuwe Batavussen. Natuurlijk een topmodel, want verwend blijf ik. Sinds m’n collega’s weten van deze aankoop, begint de ellende al in het voorjaar. ‘Waarom ben je niet op de fiets?’ is de standaard vraag als ik binnenkom, waarna ik met een ijzersterk onderbouwd excuus moet komen.

De lekke band werkt misschien bij een enkele collega, maar die moet ik dan niet met anderen erbij treffen. Dat m’n slot niet werkt trappen ze bij een nieuwe fiets niet (meer) in, en met een defect voorlampje word ik om 9 uur ’s morgens niet echt als het licht gezien.

Met het doel m’n collega’s de mond te snoeren

heb ik mezelf over de streep gefietst. Ik zet tegenwoordig iedere ochtend m’n wekker een uur eerder, want de routine van het klaarmaken en wegrijden zit er nog niet in. Uiteindelijk bepakt en bezakt stap ik op m’n nieuwe tweewieler. De techniek van het opstappen heb ik nog niet echt onder de knie, dit lukt alleen als niemand kijkt. Nonchalant wegfietsend vind ik mezelf superstoer, maar na vijf minuten realiseer ik me dat ik nog maar bij de hoek ben.

Ik voer het tempo flink op maar schrik als ik plotseling word ingehaald door een oude man op een barrel. Met een behoorlijke snelheid rijdt hij me voorbij en kijkt even achterom. Ik hou me voor dat ik er waarschijnlijk leuk uitzie, maar gezien z’n blik kost het moeite om me daarvan echt te overtuigen.

Ik schakel de versnelling nog een standje hoger op

maar zie in de verte twee paaltjes opduiken. Op deze wegversmalling was ik niet voorbereid. Er tussendoor rijden lijkt me een heuse acrobatenact en voorzie dat ik met mijn fietstoeren uitgestreken op m’n plaat zal gaan. In een reflex doe ik m’n ogen dicht en merk een paar seconden later dat ik zowaar nog op m’n fiets zit. De paaltjes zie ik niet meer en achterom kijken durf ik niet.

Verderop wacht een nieuwe uitdaging, een scherpe bocht. Ik heb geen idee hoe ik deze moet nemen. Voor me zie ik een meisje van een jaar of acht gracieus door de angstaanjagende bocht zwieren alsof het de makkelijkste skipiste is. Ik laat me niet kennen, ik stel me kordaat op; wat zij kan, kan ik ook. De bocht komt dichterbij en net voordat ik de 90 graden linksom moet maken… blokkeer ik. En ook m’n fiets. Ik durf niet. Bijna botsen de achterliggers tegen me op – die ik zowaar had – maar gelukkig wijken de wintersporters met een grote slalom uit. Na m’n schaapachtige ‘Sorry, kramp!’, vallen de boze blikken gelukkig mee.

Hijgend en met knijpkramp in m’n handen

kom ik uiteindelijk aan op de plaats van bestemming. Ik prijs me gelukkig dat er nog een parkeerplaats vrij is, maar realiseer me tegelijkertijd dat mijn bolide aan een ketting bij het rek komt te staan. Volgens mij wordt het hoog tijd om me te gaan gedragen zoals ik ben. Verwend, mét auto.

Mijn up-to-date stamboom

Overzicht handleidingen Kranten van vroeger
Je kunt mij contacten op Facebook | Twitter | Pinterest | Contactformulier

Blijf op de hoogte

Blijf op de hoogte

Je ontvangt maandelijks nieuwe artikelen
Download gratis de akte checklist

Download gratis de akte checklist

Tip: Zo gebruik je de akte checklist

Volg Yory op Facebook

Yolanda Lippens op Facebook