De eigenwijze ballonnen van mijn moeder

Wat hebben ballonnen en mijn moeder met elkaar gemeen? Veel! Want het onvermijdelijke gebeurde – in februari 2003 verruilde onze moeder het stoffelijke voor het hiernamaals.

rie lippens
Mijn moeder, Rie Lippens-Dannenburg (1928-2003)

Ze was een bijzondere vrouw. Nu zal iedereen dit over hun moeder zeggen, maar in ons geval was dat echt zo.

Eén ding hadden mijn zus Wilma en ik onszelf beloofd: het moest een bijzondere uitvaart worden, eentje die bij haar paste en die je daarom niet snel zou vergeten. Mijn moeder was en wilde niets standaard, en wij ook zeker niet.

‘We willen alles anders’

De uitvaartleider, visualiseer hem als een ‘Herr Dokter’, was een beste man, maar er was geen enkele verbondenheid met hem. In plaats van iemand die modern meedacht, zaten we opgezadeld met een ouderwetse baardenman, die loyaal uitging van het eeuwenoude standaard concept. Het zullen ongetwijfeld de zenuwen zijn geweest, maar m’n zus en ik werden er nogal opstandig van.

Telkens wezen we z’n goed bedoelde voorstellen resoluut af. ‘Nee, dat willen we niet. Ook dat is niet goed genoeg. En nee, we willen dat anders. Eigenlijk alles anders’.

Zijn voorgestelde teksten voor de rouwkaart waren volgens ons ‘toch echt niet de bedoeling’. Dat konden we zelf veel beter. ‘Oh, en er komen ook ballonnen, veel ballonnen’.

Met ‘de klant is koning‘ houding zakte onze antieke vriend steeds verder weg in z’n stoel, en slikte met klotsende oksels al onze eisen. Duidelijk argwanend keek hij uit naar De Dag, en zo geschiedde.

Samen op een missie

Aanvankelijk begon de dag voor hem vlekkeloos. Alhoewel we natuurlijk niet wisten hoe hij die ochtend was opgestaan, wisten wij al zeker dat zijn aankomende nachten slechter zouden verlopen.

Maar braaf als wij zijn opgevoed, volgden we zijn instructies. Tot het moment dat hij ons aanbood of we bij de plaatsing van de kist in de aula aanwezig wilden zijn. Direct zagen we onze kans schoon. Waarna we als geheime agenten naar elkaar knikten, om zoals gepland van het standaard protocol af te stappen. Met kaarsrechte ruggen liepen we mee om onze missie te volbrengen, welke op de dag van mamma’s overlijden was geboren.

En wat kreeg de gedateerde man een spijt van zijn aanbod. Terwijl de draagheren met uitgestreken gezichten haar witte kist op het plateau plaatsten, deden wij als een geoliede machine ons werk. Alles volgens een strak plan, om haar laatste podium naar haar en onze zin te maken. Het moest een spetterende finale worden.

Stoelen kregen een andere plek, kandelaars verhuisden, en een videoscherm werd opgezet voor de fotopresentatie. Vier mega trossen witte ballonnen werden aan de handvaten van de kist vastgeknoopt, want ballonnen en mijn moeder waren één. Vanaf haar wolk lag Mams volledig in een deuk. Met een simultane knipoog naar boven was de communicatie hemelzuiver, terwijl we haar overweldigende trots warm op onze huid voelde.

In de hoek

Ondertussen zagen we vanuit onze ooghoek Herr Dokter langzaam maar zeker steeds verder de hoek instappen. Hij stond alles te ondergaan. Hoe het mogelijk was dat voor het eerst in z’n 80-jarige carrière de nabestaanden de complete regie overnamen.

Vast heel blij dat z’n pensioen naderde, stond met een verbouwereerde blik op zijn voorhoofd geschreven ‘Mijn hemel, hoe krijgen we de boel straks weer snel teruggezet?’. Want het volgende gezelschap stond al weer op de oprijlaan. En dan had hij nog niet eens nagedacht over de per ongeluk losgeraakte eigenwijze ballonnen van onze moeder, die jolig in de nok zweefden. Nou ja, per ongeluk, dat was Mams werk.

De regie was tot aan het einde volledig in onze handen. Het publiek werd in plaats alleen muziek verwelkomt met een live violist, in plaats van tien toespraken was er een diashow met foto’s uit haar leven, onderbouwd met haar favoriete nummer ‘We’ll meet again’ van Vera Lynn.

Na een groots verdiend applaus werden de ballonnen uitgedeeld. Op ons teken gingen de deuren achter de kist open. Het moment was aangebroken om mamma te laten hemelen. Zelfs de zon nam een kijkje wat er allemaal gebeurde. Wat ging ze mooi.

Onze missie was geslaagd. We hebben een uitvaart neergezet precies zoals zij gewild had en waar nog steeds over wordt gesproken. En iedere keer als ik m’n moeder mis, plaats ik de nok van het crematorium op m’n netvlies, waardoor m’n tranen door m’n warme glimlach worden getemperd.

Het leven van mijn moeder, Rie Lippens-Dannenburg

 

De carrière van mijn ouders, Wim Lippens en Rie Lippens-Dannenburg

Yolanda Lippens, 2004
‘De eigenwijze ballonnen van mijn moeder’

Kwartierstaten Yolanda Lippens

Webinars en Live Overzicht handleidingen Kranten van vroeger
Download gratis de akte checklist

Download gratis de akte checklist

Tip: Zo gebruik je de akte checklist
Blijf op de hoogte

Blijf op de hoogte

Je ontvangt maandelijks nieuwe artikelen


Interessante artikelen

yory